Mikoryza do trawnika to preparat z żywymi grzybami mikoryzowymi, które łączą się z korzeniami traw i pomagają im pobierać wodę oraz fosfor. Działa najlepiej przy zakładaniu trawnika i na glebach ubogich, piaszczystych lub po suszy. Nie zastępuje nawożenia ani wapnowania, a jej efekt zależy od odczynu gleby, który dla traw powinien wynosić pH 5,5–6,5.

Poniżej wyjaśniamy, co to jest mikoryza, jakie są realne efekty jej stosowania na trawniku i kiedy preparat mikrobiologiczny ma sens, a kiedy pieniądze lepiej wydać na co innego.

Najlepsza trawa dla koni to mieszanka kilku gatunków: tymotki łąkowej, kostrzewy łąkowej, wiechliny łąkowej, kostrzewy czerwonej i umiarkowanego udziału życicy trwałej, z dodatkiem 3–5% koniczyny białej i ziół. Taka ruń daje stabilną, niezbyt kaloryczną paszę, znosi udeptywanie kopytami i odrasta po przygryzaniu. Konie wrażliwe na ochwat potrzebują mieszanek z ograniczonym udziałem życic, które gromadzą najwięcej cukrów.

Poniżej wyjaśniamy, czym różni się pastwisko dla koni od pastwiska dla bydła, jak dobrać skład do gleby i jak wypasać, żeby ruń przetrwała wiele sezonów.

Trawę można siać jesienią mniej więcej do połowy października, a przy ciepłej jesieni nawet później, dopóki gleba ma powyżej 6–8°C. Rośliny motylkowate, takie jak mikrokoniczyna, siejemy jesienią tylko do końca września. W listopadzie klasyczny siew zwykle się nie udaje, ale można wykonać siew uśpiony, po którym nasiona przeleżą zimę i wzejdą wiosną. Sztywne daty z kalendarzy ogrodniczych coraz gorzej pasują do polskiej pogody. Poniżej wyjaśniamy, od czego naprawdę zależy ostatni termin siewu i jak dopasować mieszankę do późnej jesieni.

Trawa z mikrokoniczyną to mieszanka nasion traw trawnikowych z niewielkim dodatkiem koniczyny drobnolistnej (zwykle 3–10% masy). Koniczyna wiąże azot z powietrza, więc trawnik potrzebuje mniej nawozu, lepiej znosi suszę i dłużej trzyma zielony kolor. Zakładamy go wiosną (kwiecień–maj) lub na przełomie sierpnia i września, a do istniejącej murawy dosiewamy 1 kg mikrokoniczyny na 500–800 m².

Trawnik na tereny suche to rozwiązanie, które zyskuje na znaczeniu wraz z rosnącą liczbą dni bez opadów w Polsce. Odpowiedni dobór gatunków traw decyduje o tym, czy darń przetrwa upalne lato bez codziennego podlewania, czy zamieni się w żółtą, wypaloną płachtę. Poniżej znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz, żeby podjąć trafną decyzję.

Dobór odpowiedniej trawy na działkę rekreacyjną decyduje o tym, czy trawnik przetrwa sezon intensywnego użytkowania, czy zamieni się w łysą, ubitą ziemię po pierwszych wakacjach.

Działka rekreacyjna rządzi się innymi prawami niż ogród przydomowy. Trawnik musi tu znosić intensywne deptanie, długie okresy bez podlewania i nieregularną pielęgnację. Dobra wiadomość: istnieją gatunki i mieszanki traw selekcjonowane dokładnie pod takie warunki. Zła wiadomość: wiele osób sięga po najtańsze nasiona z marketu i potem dziwi się, że efekt nie trwa dłużej niż jeden sezon.

Wiechlina roczna potrafi w ciągu jednego sezonu zamienić zadbany trawnik w niejednolity, pożółkły dywan. Dowiedz się, jak ją rozpoznać, zwalczyć i zapobiec nawrotom.

Głębokość siewu nasion trawy to jeden z najczęściej bagatelizowanych parametrów, a to właśnie ona w dużej mierze decyduje o tym, czy trawnik wzejdzie równomiernie, czy pokryje się łysinami.

Suche plamy na trawniku pojawiają się nawet przy regularnym podlewaniu. Często winowajcą nie jest brak wody, lecz hydrofobia gleby, która sprawia, że woda spływa po powierzchni zamiast wnikać w głąb.